Από το πρωί της Πέμπτης 10 Ιουλίου ιστιοφόρα σκάφη άρχισαν να καταπλέουν στον κόλπο της Ηγουμενίτσας και να αγκυροβολούν κοντά στο Δρέπανο. Η εικόνα ήταν εντυπωσιακή αλλά πίσω της κρυβόταν μια πικρή αλήθεια. Η πόλη εξακολουθεί να μην διαθέτει μαρίνα.
Σήμερα 9 Αυγούστου σχεδόν έναν μήνα μετά η εικόνα είναι ακριβώς η ίδια. Ιστιοφόρα έρχονται ρίχνουν άγκυρα μέσα στον κόλπο και φεύγουν. Οι τουρίστες περνούν μένουν για λίγο και αναχωρούν χωρίς να αφήνουν στην τοπική οικονομία το σημαντικό αποτύπωμα που θα μπορούσε να εξασφαλίσει μια σύγχρονη και οργανωμένη μαρίνα.
Η Ηγουμενίτσα έχει όλα τα φυσικά και γεωγραφικά πλεονεκτήματα για να αποτελέσει κόμβο θαλάσσιου τουρισμού. Έχει φυσικό λιμάνι, στρατηγική θέση, σύνδεση με την Ιταλία, τοπική ομορφιά, παραλίες και μοναδική ενδοχώρα. Αυτό που δεν έχει είναι η πολιτική βούληση να υλοποιηθεί ένα έργο που εξαγγέλλεται εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες χωρίς ποτέ να προχωρά.
Εν τω μεταξύ άλλες πόλεις με πολύ μικρότερες δυνατότητες έχουν ήδη λειτουργικές μαρίνες, προσελκύουν σκάφη και υψηλού επιπέδου τουρισμό, δημιουργούν θέσεις εργασίας και ενισχύουν την τοπική αγορά.
Η επαναλαμβανόμενη εικόνα των ιστιοφόρων που φτάνουν και φεύγουν χωρίς να πιάσουν λιμάνι δεν είναι γραφικό καρτ ποστάλ. Είναι καθημερινή υπενθύμιση των χαμένων ευκαιριών και του κόστους της αδράνειας.
Αν η Ηγουμενίτσα θέλει πραγματικά να κοιτάξει μπροστά πρέπει να αφήσει πίσω τα «θα» και να περάσει στα έργα. Γιατί η θάλασσα και οι δυνατότητες είναι εδώ. Εκείνο που λείπει πια είναι η απόφαση να τις αξιοποιήσουμε.
